τα δάχτυλά μου
της Αργώ-Χίος

Μάρτιος 2005

τα δάχτυλα μου...

 καμένα από τα μαντέμια που ψήνω μεζεδάκια πικάντικα με αγάπη και μεράκι.
 σκληρά και σκισμένα από τα νερά και τα σαπούνια

 μουτζουρωμένα από τη μαυρίλα των ταλαιπωρημένων τεντζερέδων και από 
 τα μολύβια που σπάνια πια πιάνω και μετά από παραγγελίες...οι "δικές μου"
 στιγμές λίγες και το ψώνιο εκεί πολυτέλεια..

 μισοβαμμένα από τη θηλυκή ματαιοδοξία που κονταροχτυπιέται με την
 επιβίωση...

 γεμάτα κάλους (και κάλος) από τα κιβώτια με τις μπύρες που μεταφέρουν...
 πολύ φορτισμένα με αίσθηση ευθύνης, με αγάπη και όταν μου το επιτρέπει 
 η συνείδησή μου και με ερωτισμό!

  ..............
 
 ..............
 

 είναι τραχιά σκληρά σχεδόν αντρίκια τα χέρια μου Χριστίνα και θυμίζουν μαμά
 στους μπεκρήδες που τους χτυπάνε σαν όταν κάνουν αταξίες..
 
 τα δικά μου τα δάχτυλα κάθε φορά που ποθούν ν αγγίξουν θηλυκο τρέμουν 
 όχι από τη λαχτάρα αλλά από φόβο και αμηχανία μήπως γδάρουν το απ τη φύση
 βελούδο...



 τα δάχτυλά μου δεν θα σου δείξουν ποτέ "τις χαρές του γάμου", δεν είναι
 δουλειά τους. Όλες τις χαρές θα τις δεις, επιλέξεις και θα τις ζήσεις μόνη σου..
 μόνο έτσι πρέπει και μόνο έτσι γίνεται.


 τα δάχτυλα μου σου δείχνουν την ελπίδα. το δικαίωμα της επιλογής, το δικαίωμα 
 να τον φτύνεις το γάμο, τώρα δεν μπορείς να το κάνεις γιατί απλά δεν το έχεις! 
 Αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα να έχουμε το "φεγγάρι" εδώ και να επιλέξουμε 
 να μήν το κάνουμε τσάρκα!




φιλιά κουρασμένα αλλά γλυκά