Σαπφικός Λόγος	Κείμενα	Ανά συγγραφέα	Σαπφική Ενημέρωση

Me , myself and I (εγώ κι ο εαυτός μου)
της Αργώ-Χίος

Σεπτέμβριος 2004

Μεγαλώνοντας είχα την αίσθηση ότι ομοφυλόφιλοι μπορούσαν να είναι μόνο άντρες.
Αδικημένοι από τη φύση, έρμαια της ιδιαιτερότητας τους, περιθωριοποιημένοι. Ήταν
αυτοί που ξεχώριζαν. ’Ακουγα άσχημα σχόλια για κάποιους και μου φαίνονταν
αστείοι οι λεπτεπίλεπτοι τρόποι σε αρσενικά που κάθε άλλο παρά το φύλο τους
θύμιζαν.. Με ενοχλούσε που κάποιοι οικείοι μου (ο πατέρας μου πρώτος και
καλύτερος ) τους πείραζαν με τρόπο άσχημο και υποτιμητικό αλλά δεν αντιδρούσα.
Εμένα δεν με πείραζαν. Αντίθετα τους καμάρωνα για το θάρρος (για κάποιους
θράσος) τους αν και δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί κάποιες φορές
γινόντουσαν τόσο προκλητικοί. Κρατούσα ασυνείδητα απόσταση γιατί έδειχνε να
είναι πρόκληση και το να τους αποδέχεσαι.

Στα 20 και κάτι η κολλητή από το Λύκειο επέστρεψε από τις σπουδές της στο νησί και
με βρήκε παντρεμένη και μητέρα.  Κάτι είχα ακούσει για γυναίκες ομοφυλόφιλες μέχρι
τότε αλλά όταν άκουσα την παλιά συμμαθήτρια να μου μιλάει για τον έρωτά της όπως
τότε, αλλά με μια γυναίκα -σάστισα! 
Ήρθαν στο μυαλό σκηνές από την εφηβεία μας, τις νύχτες που πέρασα στο
σπίτι-κρεβάτι της, την εμμονή της με το στήθος μου.  Πέρασαν 3 χρόνια για να της πω 
ξανά κάτι περισσότερο από ένα γεια!  Δεν ήταν το ΤΙ ήταν εκείνη που με ενοχλούσε 
αλλά η πεποίθηση- δήλωσή της ότι κάποια στιγμή θα καταλάβαινα γιατί ένιωθε πως 
ήταν και δικό μου κομμάτι και αργά η γρήγορα θα το ανακάλυπτα…!
Οι σχέσεις μου με τους άνδρες γενικά όμορφες.  Τα καλύτερα φιλαράκια μου πάντα, 
ούτε τρελά απωθημένα ούτε το αίσθημα κατωτερότητας που έβλεπα από τις 
περισσότερες γυναίκες ανεξαρτήτου ηλικίας γύρω μου. Ερωτικά περνούσα πολύ 
καλά και με τον σύζυγο και με όσες σχέσεις είχα πριν αλλά και αργότερα όταν 
διαλύθηκε το ροζ  συννεφάκι του γάμου.  Πολύ συχνά έπιανα τον εαυτό μου να παίζει 
μαζί τους όπως η γάτα με το κουβάρι… έρμαια στα χέρια μου… απόλυτα 
διασκεδαστικοί μέσα στην απλότητα τους αλλά τόσο κουραστικοί με τη μη 
αποφασιστικότητα και την έλλειψη «τσαγανού».  Θαύμαζα και αγαπούσα το θηλυκό
μυαλό και τρόπο σκέψης, τη δύναμη μας, τις αντοχές, τον τρόπο έκφρασης, τη χάρη 
και την ικανότητα προσαρμογής σε συνθήκες που κάθε αρσενικό θα «έχανε τη μπάλα»!
…Αλλά λεσβία εγώ???  Όχι δα!  Ήμουν απόλυτα φυσιολογική, είχα όποιο αρσενικό
ήθελα, δεν ήμουν ποτέ «όμορφη» με τη στενή έννοια του όρου αλλά πίστευα και
αγαπούσα αρκετά (ίσως και παραπάνω από ότι έπρεπε) την «πάρτη» μου κι αυτό
νομίζω ήταν που με έκανε επιθυμητή. Για ποιο λόγο δηλαδή να πήγαινα με γυναίκες???!!!

Ήρθε μια μέρα… μια γυναίκα σαν κυκλώνας στη ζωή μου. Πέρασαν μόλις λίγες ώρες 
από τη στιγμή που τη γνώρισα μέχρι να ζήσω τον έρωτά της.
Μαγεύτηκα από το άγγιγμά της, έλιωσα στο φιλί, αυτό που με συντάραξε όμως δεν 
ήταν εκείνη αλλά το πόσο οικεία ένιωθα μαζί της, απίστευτα ζωντανή και ερωτευμένη, 
…ταιριαγμένη!  Φυσικά δεν θεώρησα τον εαυτό μου διαφορετικό από ότι ήταν πριν 
…με έπειθα ότι είχε να κάνει με το άλλο άτομο και  όχι με μένα.
Εκείνη ήταν στα μάτια μου αρσενικό εγκλωβισμένο σε θηλυκό κορμί… αλλά… δεν
ήταν καθόλου έτσι.  Όταν χωρίσαμε, βρέθηκα ξανά στο κρεβάτι με τον ιδανικότερο
εραστή που είχα ποτέ και με ανακούφιση διαπίστωσα ότι …τίποτα δεν είχε «χαλάσει»!
χα χα χα!  Φοβόμουν ότι μεταμορφωνόμουν σε κάτι άλλο από αυτό που ήθελα να 
είμαι… 100% γυναίκα!

Ερχόντουσαν όμως στιγμές που με τσάκωνα να χαζεύω θηλυκά εντελώς 
διαφορετικά από πριν…  Πάντα με θαυμασμό, εκτίμηση αλλά… όχι μόνο…!!!
Πλησίαζα τα 30… γνώρισα τον έρωτα στα μάτια μιας γυναίκας για πρώτη φορά στα
28. ’ρχισα να τα χάνω… να χάνω την Κατερίνα!  Δεν με καταλάβαινα πια, τα θέλω
μου μπερδεμένα.  Είχα την αίσθηση ότι άλλαζα και γινόμουν κάτι που δεν εκτιμούσα 
δεν αγαπούσα.  Έμπλεξα σε περιπέτειες … βρέθηκα στο κρεβάτι με ένα ζευγάρι 
πιωμένη και «πιωμένη» για να αλλάξω την εικόνα που είχα σε κάτι χυδαίο ίσως 
ακόμα και βρώμικο αλλά το μόνο που κατέφερα ήταν να σιχαθώ την συμπεριφορά 
τους προς τις γυναίκες.  Αφέθηκα στον παλιό εφηβικό μου «μεγάλο» έρωτα ξανά 
αλλά με άφησε ασυγκίνητη … Τίποτα δεν είχε αλλάξει… και τίποτα δεν ήταν όπως 
παλιά… Ήθελα περισσότερα. Και δεν το άντεχα…

Να μιλήσω που?  Σε ποιόν…?  Να πω τι?!  Το φλερτ που λάτρευα με άφηνε
αδιάφορη…  Οι άντρες παιδιά και το ενδιαφέρον τους που με κολάκευε βαρετό.
Οι γυναίκες σκληρές περίπλοκες απίστευτα επιθυμητές και εγώ ντρεπόμουν που τις 
ερωτευόμουν!!  Σε μια φίλη είχα εκμυστηρευτεί τι μου συνέβαινε και το μόνο που 
μπορούσε να μου πει ήταν ότι θα μου περνούσε… Να έπαιρνα αντιβίωση..??

Περιπέτειες άσχημες και με γυναίκες.  Με κορόιδεψαν με πλήγωσαν με σύντριψαν…
Κάθε φορά φεύγοντας από ένα κρεβάτι ή μια σχέση έλεγα πως θα ήταν η τελευταία!  
Για όλα έφταιγα εγώ, πάλευα με τα θέλω και τα πρέπει μου.  Πάλευα τη φύση μου!

Δεν ξέρω ποια ήταν ακριβώς η στιγμή που με έκανε να συνειδητοποιήσω την 
αλήθεια.  Τη δική μου αλήθεια.  Να παραδεχτώ να δεχτώ να αγαπήσω ξανά την
Κατερίνα.  Δεν ήταν σίγουρα κάποιος επίδοξος εραστής που θα με έκανε ξανά
γυναίκα.  Δεν ήταν οι άλλες «γνωστές λεσβίες» που απεχθανόμουν για τον τρόπο
σκέψης και έκφρασης που δεν ταίριαζε σε τίποτα με το δικό μου.
Δεν ήταν ούτε οι ταινίες που είδα, τα άλλα ευτυχισμένα ζευγάρια, τα site που
επισκέφθηκα, τα club και οι ομάδες…

Ήταν ο περασμένος χειμώνας, σε μια δίνη από ένα διαζύγιο που επιτέλους
αποφάσισα πως έπρεπε να πάρω, δαρμένη πονεμένη εξαντλημένη αλλά μαχόμενη 
με λύσσα να αναπνεύσω να επιπλεύσω να επιβιώσω, παίρνοντας ενέργεια από το 
μόνο πράγμα που πήγαινε καλά στη ζωή μου,  τη ζωντανή ανεξάντλητη μπαταρία μου, 
ρουφώντας διψασμένη στιγμές ηρεμίας χωρίς να διστάζω, να την παλεύω, να
ντρέπομαι για αυτην, να την ζω λεπτό προς λεπτό!  Μια σχέση, 'Ενας άνθρωπος 
που δεν μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ τίποτα περισσότερο εκτός από το ότι την 
είχα ανάγκη.

Χαμογελάω ακόμη.  Κοντεύει χρόνος.  Ακόμα ακούω υποτιμητικά σχόλια για όλους
εμάς με διαφορετική από το μέσο όρο σεξουαλικότητα γύρω μου που και που.
Λιγότερο αιχμηρά και προσβλητικά από πριν.. πέρασαν χρόνια και οι άνθρωποι
ξυπνούν μαθαίνουν …καταλαβαίνουν λίγο παραπάνω.  Και τώρα πια….αντιδρώ!
Ακόμα βλέπω άτομα στο περιθώριο να «πολεμούν το σύστημα που μας θέλει όλους
ίδιους» και να προβάλουν τις προτιμήσεις τους στο κρεβάτι παντού επιδιώκοντας το
να γίνονται στόχος ακόμα και βίαιων επεισοδίων, παραπονούμενα γιατί όλος ο
κόσμος τα απορρίπτει, όχι για το τί είναι αλλά γιατί δεν είναι σαν όλους..  Ακόμα με
τριγυρίζουν αστείοι που με λυπούνται γιατί δεν γνώρισα τον «κατάλληλο»…χιχιχι,
και προθυμοποιούνται να με κάνουν ξανά γυναίκα.. α χα χα χα !!!  Χαμογελάω γιατί
μπορώ να ξυπνάω ευτυχισμένη, περήφανα ερωτευμένη, χωρίς ανόητες ανασφάλειες, 
αποδεκτή πρώτα από όλα κι όλους από τον εαυτό μου.  Αυτό ήταν το κλειδί. Η λύση.

Τελικά δεν λιγόστεψαν οι πελάτες στο μαγαζί μου.  Δείχνουν να μ' αγαπούν το ίδιο 
και αυτοί που ξέρουν και αυτοί που υποψιάζονται.  Η μαμά μου δεν ξέρω αν ξέρει ή 
αν υποψιάζεται αλλά με χαμόγελο διαπίστωσε πόσο χαρούμενη δείχνω όταν 
έρχεται αυτό το κορίτσι και την συμπαθεί πολύ για αυτό.  Ο πασάς (ο γιος μου) 
μάλλον καλύτερα περνάει με τη μαμά του πιο ήρεμη.  
Όσο για το πόσο γυναίκα είμαι, τελευταία φορά που τσέκαρα δεν άλλαξε τίποτα 
εκτός ίσως από το ότι τώρα καταλαβαίνω τα όλα θηλυκά και την Κατερίνα πολύ 
περισσότερο!



                  σας φιλώ

                  Κατερίνα