Σαπφικός Λόγος	κείμενα	ανά συγγραφέα	Σαπφική Ενημέρωση

Πάλι ονειρεύομαι…

Και νιώθω την ατμόσφαιρα γύρω μου γλυκιά…

τον αέρα να έχει την αίσθηση μιας πολύ πυκνής ομίχλης που σε αγκαλιάζει απαλά…

αλλά βλέπω γύρω ολοκάθαρα…! Είναι αργά το απόγευμα…και περιμένω εκείνη να 'ρθει κάτω από το σπίτι μου… Μόλις χαιρέτησα και φίλησα τη μαμά μου. «Να προσέχετε !» μου είπε και μου έκλεισε το μάτι χαμογελώντας. «Και να δώσεις χαιρετίσματα από μένα!» φώναξε καθώς κατέβαινα γρήγορα τις σκάλες.

Το αεράκι που φυσάει, αλλάζει κατευθύνσεις...μπορώ μυρίζω το άρωμα μου … το αγαπημένο της..! Και εκείνη τη στιγμή ακούω το γνώριμο βουητό. Μέχρι να μπορέσουν να τη διακρίνουν τα μάτια μου έχει φτάσει κιόλας μπροστά μου. Μισοκλείνω τα μάτια μου για να τη δω… το φως του ήλιου που πρoχωράει πρoς τη δύση αντανακλά στη θάλασσα και με τυφλώνει…για λίγo μόνo… μετά η μo&rhoφή της καθαρίζει… πιo γoητευτική από πoτέ.. με τo τζιν και τo δερμάτινo μπoυφάν πάνω στη μηχανή της, να χαμoγελάει στραβώνoντας ελαφρά τα χείλια και να με κoιτάει από πάνω μέχρι κάτω… «Δεν άργησα ε;» Πριν απαντήσω μας κόβει η γειτόνισσα πoυ μας χαιρετάει καλoκάγαθα καθώς περνάει. «Τι κάνoυνε oι κούκλες, πάλι βoλτoύλες κάνει τo ζευγαράκι;». «Καλησπέρα κ&upsilonρία Ελένη» λέμε και οι δυο. Την κοιτάω κατάματα. Και μετά αφού της σκάω ένα φιλί στα χείλια, ανεβαίνω στη μηχανή και τυλίγω τα χέρια μου γύρω της…. «Πάμε..;» «Φύγαμε…!» Βάζει μπρος και ξεκινάμε, με τον αέρα να μας παίρνει τα μαλλιά και να μου φέρνει τη γλυκιά μυρωδιά της στα ρουθούνια μου… Βάζει μπρος και ξεκινάμε και νιώθω την ένταση της στιγμής… Βάζει μπρος …και ξεκινάμε… και νιώθω ασφαλής…! Και νιώθω τη ζωή να με καλωσορίζει… Νιώθω… νιώθω ευτυχισμένη…!

…Και μισανοίγω τα μάτια…

…ξυπνάω….

Πάλι ονειρευόμουν… Πάλι κοιμήθηκα βαριά … λογικό… μετά από τόσο ξενύχτι απ’ την αϋπνία … τόσο κλάμα… Είμαι μόνη στη γκαρσονιέρα που νοίκιασα… μπροστά μου το τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα…και δίπλα… το γράμμα της… να μου εξηγεί γιατί δεν άντεξε… να μου εξηγεί γιατί μου πήρε μακριά το μόνο άτομο που με αγάπησε πραγματικά…τον εαυτό της… Δεν άντεξε την ξεφτίλα, δεν άντεξε την ταπείνωση… δεν άντεξε να χάσει δουλεία και οικογένεια όταν μαθεύτηκαν όλα…δεν άντεξε την αηδία στο βλέμμα της μάνας της κάθε φορά που την κοιτούσε.. δεν άντεξε τον πόνο και την απογοήτευση στα μάτια του πατέρα της όταν την αντίκριζε… δεν άντεξε ούτε τους ψίθυρους της γειτόνισσας που μας είχε δει τότε να φιλιόμαστε μέσα στο δασάκι-τι φρίκη!- και τα πρόλαβε στους δικούς μας για να προλάβουν την «καταστροφή»… Δεν άντεξε… και διάλεξε να φύγει…

…να φύγει μια για πάντα… …ζαλίζομαι… γιατί…; …κοιτάω δίπλα και βλέπω δυο άδειες καρτέλες από χάπια……γι αυτό…μετά θυμάμαι… γι αυτο κοιμήθηκα… θυμάμαι… γιατί δεν άντεξα ούτε εγώ… θυμάμαι…

δεν θέλω πια να θυμάμαι… αφήνομαι…μια αναλαμπή ήταν όλο αυτό…

…και αφήνομαι…

….ο γνώριμος θόρυβος της μηχανής πλησιάζει…σταματάει μπροστά μου, και μέσα στην αντανάκλαση του ήλιου είναι πιο γοητευτική από ποτέ..!

Μου γελάει στραβά. «Δεν αργησα, ε;» Την κοιτάω στα μάτια…

και μετά της δίνω ένα σκαστό φιλί στα χείλια …

και ανεβαίνω στη μηχανή..

και την αγκαλιάζω…

σφιχτά…

-Πάμε..;

-Φύγαμε!