Συνήθως η λέξη απαξίωση χρησιμοποιείται για να μειώσει ή αφαιρέσει αξίες. Αυτή είναι και η έννοια
της άλλωστε, η στέρηση από επίκαιρες και διαχρονικές αξίες, όπως προστασία, ελευθερία, σεβασμός,
ανθρωπιά. Λέξεις άλλες, ικανές να γεμίσουν δρόμους με λαοθάλασσες ή να δημιουργήσουν αισθήματα
αγανάκτησης όταν κοινό χαρακτηριστικό είναι η ανθρώπινη ύπαρξη και η όσο το δυνατόν καλύτερη
προστασία της. Αυτό, άλλωστε, ανέκαθεν χαρακτήριζε και την ανθρωπιά μας σαν λαό με την πρόβλεπτη
δυναμική της διαμαρτυρίας όταν ισοπεδώνεται μια φτωχοπατρίδα με βόμβες απεμπλουτισμένου
ουρανίου για να δικαιωθεί μια άλλη, πλουσιότερη και αχόρταγη σε πόνο. Όταν καταδικάζεται σε θάνατο
μια μητέρα με μοναδικό έγκλημα ένα παιδί που αποκτήθηκε εκτός συζυγικής παστάδας, όταν η
ανθρώπινη ζωή και υπόσταση γίνεται βορά απεμπλουτισμένου κρετινισμού κάποιων κρατών και νόμων
που εύκολα αναθεματίζουν, απαξιώνουν, κατακρεουργούν...

Οι ίδιες αυτές αξίες γίνονται ανύπαρκτες, υποτονικές και μη εφαρμόσιμες όταν ζεις ζωή κλεμμένη, όταν
γκρεμίζεται το καλοστημένο ψέμα που έπλασες για τον εαυτό σου, όταν η ανθρωπιά χάνει την
ευαισθησία της και τα δικά σου προσωπικά γίνονται βορά στο όνομα της υψηλής τηλεθέασης εκπομπών
τύπου trash TV, όταν η λάσπη ντύνεται αποκριάτικα με τα χρώματα της ελευθεροτυπίας και συνδέεται
τόσο αβασάνιστα ένας τρόπος ζωής με την παιδεραστία και τα ναρκωτικά. 'Iσως έτσι και βάζοντας
αντίποδα την ομοφυλοφιλία, την παιδεραστία και τα ναρκωτικά στο αιώνιο τρίπτυχο του πατρίς,
θρησκεία, οικογένεια να θριαμβεύσει η απεμπλουτισμένη ηλιθιότητα ενός "άλλου" τρόπου ζωής, που και
αυτός δεν έχει ακόμα χορτάσει σε πόνο.
 
Τι μένει, λοιπόν, από την προβολή της ετεροφυλοφιλίας σαν το μοναδικό σωστό και αποδεκτό τρόπο 
ζωής για να φαντάζει εντονότερη η δικιά σου απαξία και με αυτό τον τρόπο να μένουν καλά κρυμμένα 
κάποια άλλα "όργια" που γίνονται κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη των θριαμβολόγων. Για να μη 
κατηγορηθεί ο τόσο σωστός και αποδεκτός "άλλος" τρόπος ζωής τους για τα χιλιάδες καθημερινά του 
εγκλήματα. Σκέφτηκαν, άραγε, πόσες υποθέσεις βιασμού φτάνουν μέχρι τις αίθουσες των δικαστηρίων 
χωρίς η γυναίκα - θύμα να υποστεί δεύτερο βιασμό, της προσωπικότητας αυτή τη φορά; Αμφισβητεί 
κανείς το γεγονός πως το 90% του συνόλου των βιασμών γίνονται από ετεροφυλόφιλους άντρες; Αν ο 
κάθε βιαστής είχε δημιουργήσει σχέση αγάπης και φροντίδας με άλλο άντρα αντί με τη γυναίκα που 
κακοποίησε, δεν θα είχε καμία ανάγκη επίδειξης της δύναμης του μέσα στη σχέση. 
 
Περπατάς στο δρόμο και βομβαρδίζεσαι από αφίσες διαφόρων διαστάσεων με ευτυχισμένα και 
χαμογελαστά ζευγάρια. Ανοίγεις ένα περιοδικό πάλι τα ίδια και σκέφτεσαι: δεν έχουν σπίτι να 
εκφράσουν τον έρωτα τους;  Είναι ανάγκη να σαλιαρίζουν μπροστά μου; Είναι όμορφο να εκφράζεις τον 
έρωτα, αλλά εξαρτάται ποιος είναι αυτός ο έρωτας, λες και έχει φύλο ή πρέπει να μοιράζεται ανάμεσα 
σε δύο διαφορετικά. Εκφράζεις το δικό σου έρωτα και κατηγορείσαι αυτόματα για τη κακή εικόνα που 
δίνεις στα μικρά παιδιά, γιατί ο δικός σου έρωτας έχει φύλο, είναι γυναικείος και μοιράζεται ανάμεσα σε 
δύο όμοια. Και θυμάσαι πως όλα αυτά είναι μέρος της ετεροφυλόφιλης προπαγάνδας, έτσι για να 
φαίνεται απαξία η δική σου αγάπη και τρυφερότητα γιατί είσαι η "άλλη", η ανήθικη. Δεν τολμάς να 
μιλήσεις για τον έρωτα σου, πόσο μάλλον να τον δείξεις και αν το κάνεις πέφτεις σε βλέμματα 
αποδοκιμασίας, κατηγορείσαι για προσηλυτισμό. 'Ετσι σιωπάς και πνίγεις συναισθήματα στην 
απαξίωση της σιωπή που επιβάλλεται από την απεμπλουτισμένη βαρβαρότητα μιας φαιδρής 
πλειοψηφίας.
 
Το ξύπνημα έρχεται απότομα κόβοντας στη μέση όνειρα και σκέψεις, τις οποίες αδυνατείς να 
σταματήσεις και αυτές τρέχουν ασυγκράτητες. Αναρωτιέσαι ποια ζωή κλέβεις και γιατί. Τη δικιά σου ή τη 
δική τους, λες και η ζωή μπορεί να περιοριστεί μέσα σε τέσσερις τοίχους ή να ζήσει σε σκοτεινούς 
τόπους, να γίνει σελίδες σε καλογραμμένο θρίλερ στα πρωτοσέλιδα πορνοφυλλάδων. Η ζωή είναι δώρο 
σου έλεγαν, έλα τώρα που γι' αυτό το δώρο πληρώνεις καθημερινά και καθημερινά βρίσκεσαι χρεωμένη.
Ανοίγεις τη τηλεόραση, το πιο εύκολο και φτηνό είδος διασκέδασης, για να πέσεις πάνω σε σκηνές 
ενδογαμικής βίας όπου ο άντρας έχει ξεσπάσει πάνω στη γυναίκα του, παρουσία όλων των υπόλοιπων 
μελών, και τώρα της ζητά ταπεινά συγγνώμη ψελλίζοντας τη γνωστή τσίχλα: "συγγνώμη γλυκιά μου, δεν 
θα το ξανακάνω. Ξέρεις, έχω προβλήματα στη δουλειά..." και αυτή θα τον πιστέψει για άλλη μια φορά, 
θα κρύψει τα σημάδια πίσω από αόριστες δικαιολογίες ανήμπορη να βγάλει εαυτόν και τέκνα από τον 
εφιάλτη. Σκηνές γνωστές που αφορούν το 98% των περιπτώσεων ενδοοικογενειακής βίας, τόσο κοινές 
που θεωρείται παιγνίδι στο οποίο μπορεί να συμμετάσχει κάθε μέλος της οικογένειας και σπάνια κανείς 
μιλάει γι' αυτό. Συγκρίνεις αυτά που βλέπεις με αυτά που ζεις και φαίνεται αμέσως η διαφορά, όχι γιατί 
όλες οι σχέσεις σου ήταν ήρεμες και αγαπημένες αλλά γιατί μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις 
αντιμετώπισες το ίδιο αδικαιολόγητο φαινόμενο. 

Ντύνεσαι μηχανικά τα πέπλα της καθημερινότητας (των άλλων) στο κοντινό πάρκο με τη παιδική χαρά. 
Οι φωνές των παιδιών ακούγονται από τη γωνία, όπως και οι φωνές αγανακτισμένων μανάδων στο 
φουστανάκι που λερώθηκε ενώ έπρεπε να παραμείνει καθαρό. ’θελα σου πέφτεις πάνω στον 
πασαλειμμένο με σοκολάτες μπόμπιρα, ούτε αυτός σε πρόσεξε όταν άφηνε τα επισκεπτήρια του στο 
κάτασπρο παντελόνι σου. 
Του δίνεις χαρτομάντιλο γελώντας ενώ αυτός εξαφανίζεται κάτω από τον όγκο ενός πολύ "ευγενικού και 
γλυκομίλητου" κυρίου που δεν διστάζει να δείξει δημόσια πόσο καλός πατέρας είναι. Στα χώματα το 
χαρτομάντιλο με ίχνη από δάκρυα, μύξες, αίματα και στα αυτιά σου ακόμα να αντηχεί η οργή πίσω από 
το "μην ανακατεύεσαι εσύ. Παιδί μου είναι και ξέρω πώς να το μεγαλώσω σωστά!" Ναι σωστά, όπως και 
το 97,5% των παιδιών που κακοποιούνται στο όνομα της σωστής διαπαιδαγώγησης. Ένας τέτοιος γονέας 
θα αγανακτήσει στο δικαίωμα σου να κάνεις και να μεγαλώσεις τα δικά σου παιδιά, λες και η σωστή 
διαπαιδαγώγηση εξαρτάται από φύλα, ρόλους, άσκηση εξουσίας και ο μπόμπιρας μαθαίνει τώρα το 
παιγνίδι της υποταγής για να ανακαλύψει αργότερα το ρόλο του κυρίαρχου...
 
Προσπερνάς μια παρέα νεαρών, αλλά έχεις ακούσει τη συνομωσία. Την έχουν στήσει στο πουστράκι 
της γειτονιάς  και περιμένουν πότε θα φανεί  να το πλακώσουν στο ξύλο.  Στα χέρια κρατούν τη 
κιτρινοφυλλάδα που δημοσίευσε φωτογραφίες από πρόσφατο gay party με τη γνωστή νοοτροπία του  
κρυμμένου paparazzi να φωτογραφίζει την είσοδο του μαγαζιού και να αποθανατίζει ποιος μπαίνει και 
ποιος βγαίνει. Ορμόνες που έχουν πιάσει κόκκινο και που κάπου πρέπει να εκτονωθούν πριν η παρέα
παρασυρθεί στο γήπεδο και στο ματς με τοπική ομάδα. Ο γκέι θα εισπράξει σφαλιάρες 
απεμπλουτισμένου κυνισμού από την παρέα που μοιράστηκε παιδικά και εφηβικά παιχνίδια, 
κατασκηνώσεις και ατέλειωτες εκδρομές στη θάλασσα, αλλά δεν θα διαμαρτυρηθεί, δεν θα πει τίποτα 
στη μητέρα του που τον ρωτά για το μαυρισμένο μάτι. Θα κρύψει τις επιλογές του σε αυταπάτες και 
σκλάβος τους θα απαρνηθεί την κάθε ανάμνηση, θα προτιμήσει να ονειρεύεται ένα καλύτερο κόσμο 
παρά να σκεφτεί πώς αυτός ο κόσμος θα γίνει καλύτερος με τη συμμετοχή του. 'Ισως κάποτε και αφού 
έχει πιάσει καλή δουλειά να αλλάξει γειτονιά, στέκια, παρέες. Νοοτροπία θα αλλάξει;
 
Και σκέφτεσαι  πόσο η διαφορετικότητα αλλάζει ορίζοντες  και για πόσο το συναίσθημα  μπορεί και 
παραμένει ανέγγιχτο από τις όποιες εξαγορές προσφέρονται. Θυμάσαι κάποιες σχολικές αναλύσεις για 
ιδανικούς έρωτες, όμοιους με ιδανικούς αυτόχειρες, που άντεξαν το βάρος και τη μοναξιά της εξαίρεσης. 
Δεν είναι η δική σου ζωή που φαντάζει διαφορετική,  αλλά των άλλων που δεν κατάφεραν να γλιτώσουν 
από την κρεατομηχανή.  Γιατί η ανθρωπιά, ο σεβασμός,  η ελευθερία  και η προστασία προσωπικών 
δεδομένων μοιάζει με μίασμα ψυχής στη καθημερινή συναλλαγή ανάμεσα στο δωρητή της είδησης και 
τον παραλήπτη αναγνώστη. Ανοίγεις για άλλη μια φορά τη τηλεόραση, αυτό τον προβολέα απαξίωσης, 
και πέφτεις πάνω σε σκηνές απεμπλουτισμένης ευαισθησίας, ηλιθιότητας, κυνισμού και βαρβαρότητας 
... Μητέρα εγκατέλειψε το νεογέννητο μωρό της στο ψωφόκρυο ...  ήταν καρπός παράνομης σχέσης! 
Κράτος που διατείνεται για τη διαφύλαξη της παγκόσμιας ειρήνης  ετοιμάζεται να ισοπεδώσει άλλο 
μικρότερο  με την αρωγή των απογόνων των Κονκισταδόρων ...  βέβαια,  οι αγωγοί πετρελαίου δεν 
μπορούν να περάσουν ανάμεσα από σπίτια, κτίρια και πολυκατοικίες! 'Oργια επωνύμων σε γνωστό gay 
club ... αυτοκτόνησε ένας από τους συλληφθέντες ... για αυτό το έγκλημα ποιος θα πληρώσει;