Πες..
της Αργώ-Χίος

Απρίλιος 2005

 Πες..

Φαντασία-σκέψη τρελή .. σ' αγαπάω και σε φοβάμαι. 
Κάνεις τη σιωπή μου μύθο σκληρό και επικίνδυνο και την δική της .. αχ τη δική της.. 
λεπίδα που με χαράζει και με ματώνει με απειλή θανάτου πάντα, ποτέ όμως υπόσχεση!
Λίγες φορές πια δεν μιλώ. Δικαιολογίες να χαρίζω ούτε θέλω ούτε επιτρέπω πια. 
Για να' χω το θράσος (λένε) να απαιτώ. 
«Ότι δεν ξέρεις δεν ήθελες να το μάθεις! ..όλα στα είπα!» 
Στολίζω τις έννοιες με λέξεις αιθέριες χαριτωμένες, σκληρές αναίσχυντες τολμηρές, 
ατάκες έξυπνες χιλιοειπωμένες.., τις κρύβω πίσω από «παλιοπαράθυρα», 
μέσα σε βλέμματα και ηχοχρώματα.. μα ανείπωτο τίποτα. 
Έχω πονέσει πολύ όχι από τη σιωπή την ίδια, αλλά από τον δαίδαλο που με χώνει 
και χάνω την ψυχή μου μαζί με κάθε στάλα ενέργειας. 
Δεν θα σου μιλήσω με κανέναν τρόπο.. ούτε καν με βλέμμα αν θέλω να σε πονέσω βαθιά. 
΄Η αν με αφήνεις υπερβολικά αδιάφορη.
Ζηλεύω όσους θεωρώ ανόητους, άδειους εντελώς από σκέψη και φαντασία.
Σπαταλούν μια ζωή μη ζώντας την, μα γλιτώνουν από τερτίπια επίπονα-φριχτά.
Το «γιατί» της σιωπής πληγή, μα μία. Κ αν το ξέρεις ..είναι αυτό και τελείωσε, 
ζεις μαζί του, το αντιμετωπίζεις. Αν δεν το ξέρεις όμως.. μπαίνει βαθιά σου 
και γίνεται χίλια! Χίλια «γιατί» δίκαια και άδικα που παλεύουν μεταξύ τους και μαζί σου! 
Και σε πονάν, γρατζουνάνε τα σωθικά σου, σε δηλητηριάζουν και μορφάζοντας 
από πίκρα τύψεις πόνο κ αδικία.. ασχημαίνεις τόσο..!
Δεν την αντέχω την ασχήμια.. Γι αυτό μιλώ. Και θα φωνάζω! Και ζωγραφίζω, γράφω 
τραγουδάω χορεύω. Ερωτεύομαι κ αγαπάω.. Όλα δυνατά και έντονα. 
Δεν αντέχω ανείπωτα μέσα μου ούτε τα δικά μου.

Φιλιά γλυκά ζεστά φωναχτά δυνατά.

«Αργώ»