Σαπφικός Λόγος	κείμενα	ανά συγγραφέα	Σαπφική Ενημέρωση

ευτυχία
της black-sylver

Ιούνιος 2004

- Είναι το τρίτο βράδυ που μένεις ξάγρυπνη για να σκεφτείς...

- Ε; ! Ποίος μίλησε;

- Πάλι την άφησες να νομίζει πως κοιμάσαι κι όταν αποκοιμήθηκε κι αυτή, 
 σηκώθηκες, γιατί η παρουσία της δίπλα σου σε έκανε να πνίγεσαι...

-Τί;; Ποια είσαι; Τι είναι αυτά που λες;

- Κάνε ησυχία... και πες μου γιατί φοβάσαι τόσο; .. Αμφιβάλλεις.. μήπως
 δεν είναι σωστό όλο αυτό? «είναι γυναίκα και είμαι γυναίκα» σκέφτεσαι,
 «Πού θα μας  οδηγήσει;», αναρωτιέσαι και μετά λες «Είναι μια τρέλα που 
 πρέπει  να σταματήσει όσο είναι  νωρίς!»....

-Σταμάτα! Πού είσαι και μου μιλάς;

-Πόσες φορές άγγιξες την ευτυχία;

-Τί;  Τί με ρωτάς τώρα;

-Την ευτυχία λέω, πόσες φορές την άγγιξες;

-Με τρομάζεις! Από που έρχεται η φωνή; Λέγε ποια είσαι!

- ... Μυρωδιά από αγιόκλημα, βράδυ έξω απ το πατρικό σου...

- Μα ....τι λες τώρα;

- Σώπασε και θυμήσου! ... Το αγιόκλημα λέω... σώπασε... Τότε όταν κοίταξες
 το φεγγάρι μισοκρυμμένο στα σύννεφα... Κι ανάσανες βαθιά, πρώτα μια 
 φορά και ύστερα δεύτερη...

- Πώς.. ;

- .. η ηρεμία της στιγμής... το τριζόνι κρυμμένο στις φυλλωσιές..
 κι ονειρεύτηκες τον εαυτό σου μετά από χρόνια..
 ούτε χρήματα ούτε επιτυχίες, μόνο ένα χέρι μέσα στο δικό σου... και μια ψυχή
 δίπλα σου πρόθυμη να μοιραστεί, να  καταλάβει, να αγαπήσει... τότε με αυτή
 τη γλυκιά  προσμονή... τότε λέω δεν άγγιξες την ευτυχία; ... Σώπασε για λίγο
 μόνο...  κλείσε τα μάτια και αφουγκράσου...

- ...

- ... Κι όταν μετά από καιρό... πάλι βράδυ ήτανε... κράτα κλειστά τα μάτια σου
 και θυμήσου..... όταν αντίκριζες δυο άλλα μάτια καρφωμένα στα δικά σου σου
 να  σε κοιτάνε με πόθο... κι άκουγες την ανάσα της βαθιά και γρήγορη δίπλα
 στο  αυτί σου...  τα χείλη σου γύρευαν τα δικά της ... τα κορμιά σας ενωμένα
 γλιστρούσαν  από τον ιδρώτα... κι η καρδιά σου να χτυπάει σε τρελό ρυθμό...
 Τότε λέω... όταν σας  παρέσυρε εκείνο το απερίγραπτο κύμα και το μυαλό σου 
 χανόταν μέσα σε κραυγές  και ξέπνοα «σ΄ αγαπώ»... 
 τότε δεν άγγιξες την ευτυχία;

-...

- ... Και πάλι... η βόλτα κάτω στην παράλια... που δίσταζες να της κρατήσεις
 το χέρι  μέσα στον κόσμο κι ας ήταν όλοι άγνωστοι μέσα στην πόλη...
 περπατούσατε αφηρημένες... κι ήταν τότε που ένα πιτσιρίκι που ξέφυγε
 απ' τη μαμά του μπλέχτηκε  στα πόδια σας... Θυμάσαι όταν το βλέμμα σου
 συνάντησε το δικό της ενώ χάιδευε τα μαλλιά του μικρού γελώντας;
 Τά 'χασες που εσύ η πάντα ελεύθερη και ανεξάρτητη έστω και για λίγο, 
 για εκείνη μόνο τη στιγμή,  ένιωσες πως θα μπορούσε  όλη σου η ζωή 
 να είναι μαζί της...  ένιωσες να ακουμπάς την ευτυχία...

- Μα... πώς...

- Μη μιλάς...

- Όχι, εσύ μη μιλάς! Ποια είσαι;
 Πως τα ξέρεις όλα αυτά και γιατί μου τα λες; Τί θες από μένα;

- Τι σημασία έχει ποια  ή τι είμαι εγώ; Αν σου πω θεός ή παραίσθηση ή συνείδηση
 ή ψυχή ή καρδιά, θα αλλάξει κάτι; Όλα αυτά και τίποτα μαζί είμαι.
 Άσε εμένα και σκέψου ένα πράγμα μόνο: Όσες φορές πλησίασες το όνειρο,
 όσες φορές είδες τον κόσμο με αλλά μάτια, όσες φορές άγγιξες για λίγο την
 ευτυχία ? όλες αυτές τις φορές η παρουσία της ήταν εκεί? μία γυναίκα?
 που τόλμησε και τολμάει να έχει το χέρι  της μέσα στο δικό σου, να ποθεί
 το κορμί σου,  να βλέπει μέσα στα δικά σου μάτια στο μέλλον της και να
 μην αμφιβάλλει!  Να μην ντρέπεται για τίποτα!  Και να, είναι τώρα δίπλα σου?
 γύρνα και κοιτά την πόσο ήσυχα κοιμάται, γιατί ξέρει πως κι εσύ είσαι πλάι της 
 αυτή τη  στιγμή?  γύρνα σου λέω!  Κοίταξε τη!

- ... Την κοιτάω...

- Και γιατί δεν λες τίποτα;

- ...

- Μα τί κανείς...; Κλαις; Γιατί κλαις τώρα;


- ... Γιατί... Γιατί  είμαι ευτυχισμένη...